Niania international - Praca w Anglii - praca w londynie

Niania international

środa, 17 styczeń 2007

Praca jako au pair to znakomity sposób, aby za bezcen zwiedzić świat, poznać kulturę i język obcego kraju, a także wieść beztroskie życie pod opieką goszczącej cię rodziny. Tylko dzieci czasem dokuczają... M onika Dubiel zdecydowała się wyjechać po maturze. Ponieważ zdała język włoski, jej wybór padł na Włochy.
Wcześniej w roli au pair wyjeżdżała już moja siostra, więc wiedziałam, jak się do tego zabrać – mówi. Zgłosiła się do biura pośredniczącego w znajdowaniu rodzin potrzebujących opiekunek do dzieci i złożyła wymagane dokumenty. Musiała uiścić opłatę – 800 zł. Formularz aplikacyjny oprócz deklaracji stopnia znajomości języka zawierał między innymi rubryki na referencje dotyczące osobowości kandydatki, które mogła napisać nauczycielka, ksiądz lub nawet sąsiadka.

Monika mogła wykazać się również doświadczeniem w pracy z dziećmi, gdyż zdarzyło jej się być opiekunką na kolonii letniej oraz pomagać dzieciom trudnym i z rodzin patologicznych w ramach tak zwanej świetlicy środowiskowej, odbywającej się w szkole podstawowej po zajęciach lekcyjnych. Znalazło się też miejsce na kilka uwag odnośnie tego, czego oczekiwałaby od rodziny, do której pojedzie.

Trudne początki
Kolejnym etapem był rozmowa telefoniczna z rodzicami, którzy ją wytypowali. - Lekki szok. Nie mogłam się wysłowić, trochę ze zdenerwowania, a trochę z powodu tego, że to był pierwszy mój kontakt z takim prawdziwym, żywym włoskim – wspomina Monika. Ostatecznie to przedstawicielka rodziny opowiadała więcej o sobie i swoich oczekiwaniach. Nie dogadali się. Rodzina mieszkała gdzieś na wsi, a Monika chciała koniecznie do dużego miasta. Poza tym mieli duże wymagania, co do języka – chcieli, by mówiła dobrze po angielsku. - A przecież jechałam tam szlifować włoski, więc to się mijało z celem – oświadcza. Ostatecznie wylądowała w Mediolanie, by opiekować się 10-letnim Tomasso i 8-letnią Fiamettą, czyli Płomyczkiem. - Na początku było trudno. W końcu to po raz pierwszy wyfrunęłam spod skrzydełek mamusi i to prosto do nowego kraju, obcych ludzi, kultury i języka – wspomina. Nie wytrzymała całego roku, jak było w kontrakcie. - W Mediolanie nie było prawie żadnych Polaków, o polskiej gazecie już nie mówiąc. Czułam się bardzo samotna – wspomina. Dlatego po ośmiu miesiącach spakowała manatki i wyjechała prosto do... Londynu, gdzie pracę w charakterze au pair załatwiła jej zajmująca się tutaj tym samym siostra. Opiekuje się 8-letnią Amelią i 6-letnim Milo. Jej dzień pracy zaczyna się o 11:30, gdy przyprowadza dzieci ze szkoły. - Do szkoły dzieci upierają się zaprowadzać rodzice – wyjaśnia. Potem jej zadanie to „zajmowanie dzieci” oraz organizowanie zajęć „przez zabawę do nauki”. W praktyce oznacza to wspólne bawienie się lalkami Barbie, rysowanie, układanie puzzli, pomaga też dzieciom w nauce pisania i liczenia. - Te dwa ostatnie nie należą do ich ulubionych, więc czasem muszę się nieco namęczyć, żeby się skupiły, ale staram się być konsekwentna – deklaruje. I tak do 18:30. Weekendy ma wolne, za to czasem zostaje z dziećmi również wieczorami, gdy rodzice wychodzą zaszaleć. W zamian za to dostaje około 60 funtów tygodniowo, darmowy wikt i opierunek, no i przede wszystkim zakwaterowanie w gigantycznym pokoju na poddaszu – za darmo. Co drugi tydzień albo lata do Polski, gdzie zaocznie studiuje stosunki międzynarodowe, albo tu w Londynie idzie na zajęcia do szkoły językowej. - Nie mam więc za bardzo czasu na wieczorne wyjścia ze znajomymi, chociaż moja rodzina czasem sama próbuje mnie wypchnąć na jakąś imprezę – mówi. Zapraszana na drinka do salonu również odmawia. - Jednak jakoś głupio, w końcu to moi pracodawcy – wyznaje.

Życie jak w...
Tuluzie Dagmara Dubiel, zanim powitała siostrę w Londynie, spędziła rok w roli au pair we Francji. - Miało być Lazurowe Wybrzeże, bo tyle się naoglądałam pięknych pocztówek stamtąd – wspomina. – Ale to okazało się niemożliwe, bo tam mieszkają sami bogacze i wymagają od opiekunek płynnego francuskiego, angielskiego i jeszcze czego – kręci głową. Stanęło na Tuluzie. Nie tak najgorzej, do wyśnionego wybrzeża dwie godziny drogi. Rodzina, do której trafiła, żeby opiekować się 4-letnią Camilee i 5-letnią Margot nie była zbytnio zainteresowana ugaszczaniem Dagmary jako członka rodziny. Dostała pokój z osobnym wejściem i poza godzinami opieki nad dziećmi miała swoje własne życie. - Tuluza to miasto studenckie, a ja mieszkałam w samym centrum pełnym kawiarenek, barów i klubów – wspomina z sentymentem. Gdy wybierała się na miasto, dziewczynki obskakiwały ją. - A gdzie idziesz? Czy nam też możesz tak pomalować usta? – dopytywały się. Czuła się w stosunku do nich jak starsza siostra. Tylko dużo bardziej cierpliwa i wyrozumiała. Wie, co mówi. Pół życia w Polsce spędziła na użeraniu się z młodszym bratem. W Londynie jest od półtora roku. Zajmuje się właściwie tylko 4-letnią dziewczynką, bo dwoje następnych to nastolatki, które mają już własny świat i czasem tylko wymagają pomocy w odrabianiu lekcji. Nie ma już pokoju z osobnym wejściem, więc czuje, że mieszka z rodziną. Zdarzają się jednak weekendy, w których rodzice z dziećmi wyjeżdżają, a wtedy... - No nie, imprezy hucznej nigdy bym nie urządziła, ale kilka koleżanek na film zaprosić to i owszem – zarzeka się. Swoją pracę ocenia jako ciężką. Nie w sensie fizycznym, chociaż i uprać, i odkurzyć czasem trzeba. Ciężkość polega na sztuce kompromisów, dostosowywania się i wyczuwania nastrojów pozostałych członków rodziny. - Wiadomo, że każdy ma lepsze i gorsze dni – nie ukrywa. Przyznaje też, że au pair to zdecydowanie nie jest zajęcie dla tych, którzy chcieliby coś zarobić, odłożyć. Wprawdzie teoretycznie można umówić się z rodziną, że będzie się dorabiać gdzieś na ćwierć etatu, ale „operka” musi być elastyczna. - Co będzie, jeśli znajdę pracę w kawiarni i w środku mojej zmiany zadzwoni matka, że utknęła w korku i czy mogę odebrać dziecko z przedszkola? – pyta retorycznie. Chociaż zdarza się, że rodzina sama proponuje dorywcze „babysitting” u swoich znajomych. - Zawsze to jakieś dodatkowe 20 funtów wpadnie – mówi. Duża ilość wolnego czasu, w jej wypadku od godziny 9 do 15, pozwala za to studiować. Dagmara chce wkrótce zacząć studia w Londynie na kierunku „international business”.

Nie dać się małej
Ewa Maszko do pracy w charakterze opiekunki wyjechała po tym, jak nie dostała się na wymarzone studia. Wakacje spędzone na smażeniu frytek w „McDonaldzie” w jej rodzinnym Tarnowie przekonały ją, że to nie jest dobry sposób na oczekiwanie następnej okazji na zdanie egzaminów. Zgłosiła się w Internecie do kilku agencji i wyjechała czym prędzej, odpowiadając na pierwsze nadesłane zgłoszenie. Dziś w Londynie ma pod opieką czwórkę dzieci w wieku 12, 10, 6 i 4 lat. Na szczęście nie musi tej czeredce podołać sama. Na utrzymanie domu pracuje ojciec, mama zostaje razem z nią i dziećmi. - Najtrudniejszym zadaniem jest opieka nad tą najmłodszą. Jest nieco opoźniona w rozwoju – ujawnia Ewa. To jednak wcale nie jej rozumienie i postrzeganie świata na poziomie umysłowości dwulatki sprawia najwięcej kłopotu. - Przez lata była wychowywana w przekonaniu, że jest chora i wszyscy za nią wszystko zrobią. Jest przebiegła i nauczyła się to wykorzystywać – ocenia Ewa. Ona jednak nie daje się. Jeśli dziecko uważa, że nie może przejść przez hall, bo podłoga jest z niewygładzonych kamieni, nauczy je, jak stąpać. Gdy mała uważa, że dostać się do basenu może tylko, gdy ktoś ją tam wniesie, ćwiczy z nią schodzenie po schodkach. Porozrzucane na podłodze zabawki pozostawione na pastwę losu? Posprzątają razem. - Jest coraz większa i mimo opóźnień rozwija się. Ktoś musi jej pokazać, że wreszcie dorosła do pewnych rzeczy – uważa Ewa. Swoją pracę postrzega jako przedłużenie okresu młodości. O nic się nie musi martwić – dach nad głową jest, gdy cieknie kran, to nie jej problem, lodówka zawsze pełna, rachunki popłacone, do tego jeszcze kieszonkowe na drobne wydatki co tydzień. - Istna sielanka, czasem aż do znudzenia – wyznaje. Ze swoją rodziną była na wakacjach w Saint Tropez w wynajętym domu z basenem. Koniecznie musi też brać udział w rodzinnych „party”, na których wszyscy się do niej uśmiechają i są tak do przesady słodcy. - Według nich au pair, to nie opiekunka, to po prostu członek rodziny – mówi.

Opiekunka męska
- Do naszej agencji zgłasza się coraz więcej dziewczyn, które już tu w Londynie są i chcą zostać au pair, bo przekonały się, jak trudno samej zarobić tu na godne życie. I to nawet lepiej, bo rodziny wolą najpierw na żywo porozmawiać z kandydatką. W takich wypadkach nie pobieramy żadnej opłaty – mówi Harriet de Wolff z agencji Absolutely Au Pairs. Dobrze, jeśli dziewczyny mają doświadczenie w pracy z dziećmi, ale czasem wystarczy, że miały młodsze rodzeństwo. Ważne jest zaświadczenie o niekaralności dostarczone z policji z rodzinnego kraju. Zdarzały się bowiem przypadki opiekunek – złodziejek. - Pracują u mnie dziewczyny z różnych krajów, tak z Europy Wschodniej, jak i Finlandii, Hiszpanii, czy Francji, ale muszę powiedzieć, że najbardziej chwalę sobie Polki. Te dziewczyny naprawdę nie mają dwóch lewych rączek. Trzeba coś zrobić, robią to – opowiada o swoich doświadczeniach. To nieprawda, że au pair to tylko babskie zajęcie. Zdarzają się w tej roli i młodzi mężczyźni, chociaż rzadziej. - Niektóre rodziny mają na przykład kilku chłopców. Wolą więc dla nich starszego brata, który zagra z nimi w piłkę w parku, niż gosposię – mówi Harriet. Jeśli rodzina, do której się przyjechało, nie przypadnie do gustu, zawsze można ją zmienić. Powody rozstań bywają różne. - Często jest to po prostu tęsknota za domem. Czasem brak komunikacji i dogadania wzajemnych oczekiwań rodziców i au pair – informuje Harriet. Jeśli jednak w wywiadach z rodzinami, które opuściła dziewczyna, pojawiają się te same uwagi, co do jej osoby, wtedy agencja może podziękować takiej opiekunce za współpracę. - Najważniejsza jest otwartość i rozmowa – radzi Harriet. – Co najmniej raz w tygodniu trzeba usiąść z rodzicami i uczciwie porozmawiać, czy wszystko w porządku - mówi.

Źródło: Polishexpress.co.uk

Newsflash

Polecamy

Solidarni z brytyjskimi związkami

Solidarność użyczyła swojego słynnego logo związkom zawodowym w Wielkiej Brytanii. Znajomy, charakterystyczny symbol, który powstał w stoczni gdańskiej ma zachęcić Polaków zatrudnionyc...

Niania international

O jeden drink za daleko...

Pracował jak oszalały, by dogodzić wielkim gwiazdom odwiedzającym klub, w którym pracował. Niestety, pracodawca wywdzięczył mu się zwolnieniem dyscyplinarnym, bo wypił drinka, którego ...

Ostatnio dodane

Najczęściej pobierane

	Formularz EEC1 - status rezydenta
	Broszura jak wymienić prawa jazdy
	Formularz wniosku WRS
	Życie i praca w Wielkiej Brytanii
	Druk wymiany prawa jazdy

Najczęściej czytane

Piszemy angielskie CV

Angielskie CV różni się w małych detalach od polskiego.To co u nas jest modne tutaj może być przeżytkiem. Drobne niedociągnięcia mogą zdyskwalifikować nas w ciągu pierwszych 30 sekund przeglądania dokumentu.

Czytaj całość...

Praca w Wielkiej Brytanii

Pierwsze formalności

Służba zdrowia w Anglii

Ciekawostki

Placówki dyplomatyczne

Pobierz pliki

Galeria Zdjęć - Anglia...

Ciekawe linki

Pogoda w Anglii