Robert jest szczęściarzem, który zdołał się dodzwonić do konsulatu, udowadniając tym samym, że cuda się zdarzają. - To było ponad trzy tygodnie temu - kręci głową z niedowierzaniem. Umowili go dopiero na dzisiaj. Jego żona krąży po okolicy z dzieckiem w wózku, by znaleźć odrobinę cienia, a on czeka. Przed nim, pod samymi drzwiami konsulatu, kłębi się tłum.

Dziennikarzowi „Polish Express” zaginął paszport. Tak jak każdy obywatel musi w tej sprawie stawić czoła Konsulatowi Generalnemu RP w Londynie. Chwytam w rękę „Informator polski 2005/2006” i dzwonię. Niestety, numer jest zajęty. Po chwili drugie podejście, które również kończy się niepowodzeniem. Podobnie podejście trzecie, czwarte i piąte. Za szóstym oddycham z ulgą. Jest połączenie. Niestety. To tylko oschły głos automatycznej sekretarki, która poleca mi tonowo wybrać numer pożądanego działu konsulatu. Wybieram. Chwila odprężenia. Słucham arcydzieła muzyki klasycznej. Szkoda, że tylko w wykonaniu elektronicznej katarynki. Niestety linia znowu zajęta. Rozmowa została rozłączona. Jednak, jak się wkrótce przekonuję, i tak mi się udało. Podobno odsłuchanie klasyków muzyki dawnej jest przywilejem, który rzadko spływa na interesantów. Zazwyczaj muszą się zadowolić jedynie przerywanym sygnałem zajętej linii, którego słuchać można aż do wyładowania się baterii w słuchawce telefonu.

Głuchy telefon

Wiedziony odruchem desperacji wybieram się do konsulatu osobiście. Przewidując typowy dla polskich urzędów brak zrozumienia dla ludzi pracy, zwalniam się z biura wcześniej, by trafić do urzędu już około piętnastej. Niestety, jak się okazuje - nie doceniłem inwencji, jaką może wykazać się konsulat w kwestii doboru godzin przyjęć interesantów. Przyjmuje ich jedynie od 9.30 rano do 12.30. Tylko w czwartki jest czynny do 16.00. Na szczęście, oprócz komunikatów pouczających interesantów o savoir-vivre formowania kolejki na chodniku i stania w niej, znajduję przyklejony na szybie okna również komunikat informujący o specjalnym numerze telefonu, pod którym można umawiać się na wizyty w dziale paszportowym, a także adres e-mailowy, pod który można wysłać prośbę o wyznaczenie terminu. Jeszcze tego samego dnia wysyłam e-mail z prośbą o umówienie spotkania i jakiekolwiek informacje na temat wymaganych dokumentów. Niestety, ani dnia następnego, ani kolejnego, nikt do mnie nie oddzwania, ani nie odpisuje. Nie zrażając się, chwytam ponownie za słuchawkę telefonu i dzwonię pod numer, podany jako przeznaczony specjalnie do umawiania spotkań paszportowych. Mam też na uwadze, że przykazano dzwonić jedynie w godzinach od 14 do 16. Dwie godziny ze słuchawką przyklejoną do ucha, wreszcie wyprowadza mnie z równowagi. Numer telefonu nie jest nawet zajęty - po prostu nikt nie odbiera! Po weekendzie spędzonym na nerwowym obgryzaniu paznokci zrywam się o świcie, by ruszyć do konsulatu, zanim jeszcze go otworzą. Niestety, o godzinie 9 rano jestem już tylko kolejnym w kolejce. A obsługiwane jako pierwsze i tak będą osoby, które jakimś cudem zdołały się na wizytę umówić.

W kolejce

- Jesteśmy tu od 8 rano - wzdycha Bogdan Urbanowicz, który stacjonuje pod płotem konsulatu wraz z tobołami i dwiema koleżankami. Jedna z nich straciła wszystkie dokumenty. Chce po prostu wrócić do kraju. - Tak, usiłowaliśmy dzwonić na numer konsulatu - zapewnia Bogdan. - Powiem krótko: to niezły numer - kręci głową z niedowierzaniem. Tuż obok stoi Daniel. Chciałby załatwić formalności paszportowe związane z uzyskaniem możliwości wyjechania do Polski z dzieckiem na wakacje. Nie udało mu się umówić na wizytę przez telefon, więc przyszedł w ciemno. - Pod konsulatem byłem dzisiaj pierwszy - zapewnia z dumą. Może uda mu się wejść, jak załatwią wszystkich umówionych. Tymczasem praży się w przedpołudniowym słońcu, podpierając płot. Jak ocenia obsługę klientów w konsulacie? - Nie bardzo - sapie z rezygnacją. Robert jest szczęściarzem, który zdołał się dodzwonić do konsulatu, udowadniając tym samym, że cuda się zdarzają. - To było ponad trzy tygodnie temu. Umówili mnie na dzisiaj na 11.40 - kręci głową z niedowierzaniem. Oczywiście jest tu też z dzieckiem, bo właśnie ono wymaga paszportu. Jego żona krąży z wózkiem po okolicy, by znaleźć odrobinę cienia. Przed nim, pod samymi drzwiami konsulatu, kłębi się tłum. - Nie wiem, czy te osoby mają wejść przede mną? - wskazuje na zegarek, na którym widnieje godzina 11.10. Podejrzewa, że to ci nie umówieni pchają się na przód. Edward Głowacki stoi w kolejce z koleżanką, która na wizytę usiłowała się umówić drogą internetową. - Wysłała ze sto e-maili i na żaden nie uzyskała odpowiedzi - opisuje obrazowo.

Pan ochroniarz

Artur jest już stałym bywalcem kolejki. Oczywiście nie udało mu się umówić przez telefon. - Trzeba przyjść tak o 7 rano, żeby mieć jakiekolwiek szanse na wejście - doradza. Trzeci raz stoi w kolejce. Za pierwszym razem dowiedział się w ogóle, jak do załatwiania sprawy podejść. Za drugim okazało się, że przyniósł za mało zdjęć. Może dziś wreszcie sfinalizuje sprawę. - Brak jest jakiejkolwiek informacji. Ochroniarz przy drzwiach też jest jakiś dziwny. Lepiej go o nic nie pytać - ostrzega. Shereen Bulbulia jest obywatelką Afryki Południowej. Przyszła z mężem po wizę do Polski, więc nie musiała stać w kolejce. Jednak musiała się przez nią przedzierać. I jej udzieliły się przykre doznania związane z ochroniarzem. - Przede wszystkim zdziwiło mnie, że nie mówi po angielsku - opowiada. - Mąż, który jest Polakiem, musiał mu wyjaśnić, po co przyszłam. Według niej, jak na pierwszą osobę, którą spotyka się przy wejściu do placówki dyplomatycznej, ten ochroniarz nie robi zbyt sympatycznego wrażenia. Zwróciła też uwagę na to, jak odnosi się do pozostałych interesantów: - Nie potrafię tego pojąć, jak to możliwe, że funkcjonariusze polskiego konsulatu w taki sposób traktują obywateli swojego własnego kraju - jest wyraźnie zszokowana. O godzinie 11.20 ochroniarz oznajmia, że dziś konsulat kończy już przyjmowanie interesantów w dziale paszportowym. Kto chce, może wpisać się na listę kolejkową na dzień następny. Zgromadzeni ludzie rzucają się w kierunku podanej im kartki.


zrodlo: Polishexpress.co.uk